Rare wezens hoor, die HSP's!


Afgelopen weken was ik ziek. Griep.

Ik ben niet erg vaak ziek. Maar dit keer was mijn geestelijke weerstand in mineur, om verschillende redenen. Zo had ik ergens gewerkt waar ik veel tegenstand ontmoette, moest ik een nieuw concept ontwikkelen vanwege een opdracht, verloor ik een half jaar terug een geweldig lieve collega-vriendin door de fatale gevolgen van een plotselinge ziekte (en ik rouw nog steeds om dit grote verlies) en had ik grote groepen deelnemers in mijn trainingen.


Veel mensen om me heen; met alle (emotionele en mentale) energie van dien, het kan me uit balans krijgen, nog steeds. Ik las ooit dat Elaine Aron een paar weken ziek was nadat ze in ons land was voor een congres en daar sprak voor een zaal van 2000 mensen. Ik begreep tijdens het lezen onmiddellijk hoe dat met haar kon gebeuren.


Mijn geestelijke weerstand was gedurende deze periode niet wat het was.


Ik begon negatief te denken.

Kun je het je voorstellen? Ik, die bekend staat als een immer rustige en positieve factor in gezelschappen en tijdens trainingen, ik begon steeds negatiever te denken. Ik baalde van van alles; van complot theorieën op internet, van premier Rutte en minister Dijkhof, van de domheid van de mensen omdat ze steeds weer domme dingen zeggen en doen (het valt eigenlijk best mee, maar ja, mijn geest kon niet anders dan dit denken), van domme artikelen in populaire ochtendkranten, van de klimaatoorlog die woedt en ons van elkaar scheidt, van de te lange winter, van het achterstallig onderhoud van ons huis, de woning waar ik zo gek op ben, van de regen en de wind op het dak en de verveloze deuren die klepperden. Ik baalde! Ik werd nog een misantroop als ik niet zou uitkijken. Ik kreeg de neiging de griepperiode langer uit te smeren, wilde graag nog een paar weken op bed blijven liggen, wilde met dekens over mijn hoofd het liefst verstoppertje spelen. Mijn geest zag de winterkoninkjes niet meer, noch de crocussen en de narcissen die opkwamen ondanks de kou, de wind en de regen. Mijn geest was een rare, negatieve denkgeest geworden.


Onze geest kan ons overeind houden, voorkomen dat we ziek worden, onze wil en vuurkracht aanwakkeren. Onze geest kan daarentegen ook voor ziekte, verminderde alertheid en gedeprimeerdheid zorgen, al naar gelang wat we denken over situaties en handelingen. Mijn geest wilde nu echter dat ik achterover zou leunen. Het zou opgeven. Mijn gedachten cirkelden als echte spoken om me heen, ze maakten me nog vermoeider en gedeprimeerder. En ik trok dezelfde gedachten ook nog eens aan, ik ontmoette nauwelijks nog positief denkende mensen. Althans, zo leek het mij toe.


Maar ik had geen koorts meer.

Mijn spieren en gewrichten werden weer soepel en bewegen ging weer vloeiend.

Mijn adem ging niet langer raspend. Mijn neus was niet langer verstopt.


Als een HSP niets te doen heeft is er veel ruimte om emoties, herinneringen en gedachten onder de loep te nemen. Dit was wat er gebeurde met mij. Ik kwam in een cirkeltje terecht. Zou ik niets ondernemen dan bleef ik vast en zeker eeuwig cirkelen ...


Aan het werk!

De enige manier om er uit te komen was; gewoon weer dingen te gaan doen. Dus ik maakte de stap. Ik begon gewoon weer dingen te doen. Van het doen werd ik vanzelf weer positief, alsof mijn spieren en gewrichten weer levensseintjes begonnen door te geven aan mijn hersenen. Ik werd afgeleid van alle zintuigelijke prikkels omdat ik iets deed. Wat deed ik? Ik schilderde de bijkeuken, ons speelkamertje en schuurde en plamuurde. Eerst met frisse tegenzin, uiteindelijk steeds enthousiaster.

Door te beginnen kreeg ik weer zin om mijn eigenlijke werk op te pakken. Dus ik pakte mijn to do lijstje en werkte alles af. Wat een opluchting!


HSP's houden van lichte en luchtige omgevingen en dito contacten, en toch ook van diepgaande contacten en gesprekken. Ze verbinden zich graag met anderen, kunnen eigenlijk niet anders.

Ze spiegelen hun omgeving met gemak en ik begon dan ook te zien dat in ieder geval een plek waar ik was geweest mij een zwaar gevoel had bezorgd, iets waar ik te makkelijk over heen had gekeken. Door mijn vermoeidheid en de aanstormende griep was ik niet meer weerbaar geweest.


Ik nam de tijd om de energie uitwisseling die had plaatsgevonden tijdens mijn mindere periode te transformeren, en kon weer gezonde afstand nemen van een paar mensen die mij deze spiegel hadden voorgehouden. Ik mocht immers zelf bepalen hoe ik me voelde. Ik hoefde dat niet van anderen te laten afhangen. Ik geef hen niet de schuld, het is immers een samenloop van omstandigheden.


Voor HSP's is het daarnaast belangrijk dat ze hun passie mogen uitoefenen en hun wil kunnen richten. Lukt dat niet dan voelen ze zich misschien gedeprimeerd en gefrustreerd, blijven ze zitten in de stoel, verbergen zich voor de wereld.

En dat is jammer, want ze hebben werkelijk iets te bieden aan de wereld; namelijk zachtaardigheid, goede ideeën, verbinding en rechtvaardigheid.

Gelukkig kon ik voor mezelf een positieve wending forceren.


En ben ik weer optimaal aanwezig.







This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now